Po klęsce Napoleona, w celu uporządkowania w Europie spraw politycznych, terytorialnych i ustrojowych, zwycięzcy spotkali się we wrześniu 1814 r. w Wiedniu. Kongres obradował, z przerwą spowodowaną przez "sto dni Napoleona", do czerwca 1815 r. Uczestniczyli w nim reprezentanci 16 państw europejskich (prawie 100 tyś. osób), jednak faktycznie decydowali przedstawiciele 5 państw: Rosji, Anglii, Austrii, Prus oraz Francji. Podczas obrad kongresu duże znaczenie miała sprawa polska. Już w 1813 r. car Aleksander prowadził rokowania z Prusami w Kaliszu, proponując Prusom Saksonię w zamian za zrzeczenie się pretensji do ziem polskich zajętych podczas II i III rozbioru. Sprawa upadla na skutek oporu Prus i Austrii, jednak car w czasie kongresu wiedeńskiego wystąpił z propozycją odbudowy państwa polskiego pod swoim berłem. Spotkało się to ze sprzeciwem Anglii i Austrii, obawiających się wzrostu potęgi Rosji i zachwiania równowagi politycznej. Na początku 1815 r. osiągnięto kompromis, który stał się częścią aktu końcowego kongresu (9 VI 1815 r.). Z większej części terytorium Księstwa Warszawskiego utworzono Królestwo Polskie, Wielkie Księstwo Poznańskie oraz tzw. Rzeczpospolitą Krakowską.